De Dreese Onze borrelende veren
Het woord Drees komt van het Keltische Dreyse, wat zoveel betekent als "borrelende bron". Het is verwant aan het Oudgermaanse woord Thrais, dat "borrelen" of "wervelen" betekent. In de Vulkaneifel heeft dit woord de tand des tijds doorstaan en verwijst het naar de lokale mineraalwater- en koolzuurbronnen. Bijna elk dorp heeft hier zijn eigen Drees, waaraan het vaak zijn naam ontleent. Bekende voorbeelden zijn Dauner, Gerolsteiner en Dreiser.
Sommige Eifelgemeenten danken hun ontstaan aan een Drees en het kostbare water dat eruit opwelt. Al de Romeinen prezen de waterkwaliteit van de bronnen in de Vulkaneifel en legden zelfs waterleidingen aan om het Eifelwater tot in Keulen te brengen. De mineraalwaters uit de Vulkaneifel zijn buitengewoon rijk aan waardevolle mineralen voor de mens. Dit danken ze aan de vulkanische ondergrond waar ze gedurende hun lange reis doorheen sijpelen.
De adem van de vulkanen
Kooldioxide, dat in combinatie met water koolzuur vormt, is verantwoordelijk voor de mineralenrijkdom van deze bronnen. Dit gas komt uit het binnenste van de aarde en kan gerust de "adem van de vulkanen" worden genoemd. Sommigen geloven het misschien niet, maar de verschillen tussen de verschillende mineraalwaters zijn groter dan bijvoorbeeld die tussen diverse biersoorten. Dit komt door de mineraalsamenstelling, die de smaak bepaalt. Geen Drees is hetzelfde!